1 اي خداوند، عدالت را بشنو و به فرياد من توجه فرما! و دعاي مرا كه از لب بي ريا مي آيد، گوش بگير!

2 داد من از حضور تو صادر مي شود؛ چشمان تو راستي را ببيند.

3 دل مرا آزموده اي، شبانگاه از آن تفقد كرده اي. مرا قال گذاشته اي و هيچ نيافته اي، زيرا عزيمت كردم كه زبانم تجاوز نكند.

4 و اما كارهاي آدميان به كلام لبهاي تو؛ خود را از راههاي ظالم نگاه داشتم.

5 قدمهايم به آثار قائم است، پس پايهايم نخواهد لغزيد.

6 اي خدا تو را خوانده ام زيرا كه مرا اجابت خواهي نمود. گوش خود را به من فرگير و سخن مرا بشنو.

7 رحمت هاي خود را امتياز ده، اي كه متوكلان خويش را به دست راست خود از مخالفان ايشان مي رهاني.

8 مرا مثل مردمك چشم نگاه دار؛ مرا زير ساية بال خود پنهان كن،

9 از روي شريراني كه مرا خراب مي سازند، از دشمنان جانم كه مرا احاطه مي كنند.

10 دل فربة خود را بسته اند. به زبان خويش سخنان تكبرآميز مي گويند.

11 الآن قدمهاي ما را احاطه كرده اند، و چشمان خود را دوخته اند تا ما را به زمين بيندازند.

12 مَثَل او مَثَل شيري است كه در دريدن حريص باشد، و مَثَل شير ژيان كه در بيشة خود در كمين است.

13 اي خداوند برخيز و پيش روي وي درآمده، او را بينداز و جانم را از شرير به شمشير خود برهان،

14 از آدميان، اي خداوند، به دست خويش، از اهل جهان كه نصيب ايشان در زندگاني است كه شكم ايشان را به ذخاير خود پر ساخته اي و از اولاد سير شده، زيادي مال خود را براي اطفال خويش ترك مي كنند.

15 و اما من روي تو را در عدالت خواهم ديد، و چون بيدار شوم، از صورت تو سير خواهم شد.